Bere Segoviako herrian, Cedillo de la Torren, ez zegoen zinema aretorik. Baina bazegoen dantzaleku txiki bat eta, noizean behin, konpainia ibiltari batek filmak proiektatzen zituen han.<\/p>\r\n
Kez eta isileko musuz betetako areto hartan ikusi zuen Esther Garc\u00edak bere lehen filma: Robira Veletaren Tarantos<\/em>. Ez dakigu neskato haren eragin ahaltsuak zerikusirik izan ote zuen, baina egia da Tarantos<\/em> Oscar sarietaraino iritsi zela.<\/p>\r\n Perspektibarekin ikusita, ez da nolanahiko xehetasun bat. Izan ere, Esther Garc\u00eda berak produzitutako hainbat filmekin ibili da Los Angeleseko alfonbra gorri hain desiratuan, eta litekeena da \u2014hala izatea espero dugu\u2014 Sirat<\/em>ekin berriro itzultzea, hemendik gutxira.<\/p>\r\n Kasualitatez sartu zen zinemaren munduan, kontuak koadratzen, filmaketetako ordainketen kutxaren ardurasun gisa, emakumeek koadroaren lekurik isilena eta ezkutukoena izan ohi baitzuten.<\/p>\r\n Hori duela 50 urte izan zen eta, gure zinema, distira batzuengatik izan ezik, gizonek zuzentzen zuten \u2014garai hartako Espainiako arlo ia guztiak bezala\u2014. Premiaz berrikusi behar ziren autoritate-ereduetara ohitutako gizonak ziren.<\/p>\r\n Zinema horretara iritsi zen Esther Garc\u00eda, bere superbotere guztiekin. Enpatiaz, talentuz, edertasunez, indarrez eta ikasteko izugarrizko irrikaz beteta.<\/p>\r\n 1975ean ekin zion bere ibilbideari, Espainiako historian mugarri bat izan zen urtean. Eta Pedro Olea eta bere Pim, pam, pum\u2026 fuego<\/em> filmaren bitartez egin zuen. Ondoren, TVEko Curro Jim\u00e9nez<\/em> telesaila, Mariano Ozoresen Los bingueros<\/em>, S\u00e9 infiel y no mires con qui\u00e9n<\/em> eta Fernando Truebaren El a\u00f1o de las luces<\/em>, Fernando Colomoren La vida alegre<\/em>, Augusto Mart\u00ednez Torresen El pecador impecable<\/em>\u2026 edo TVEn eman zen Gonzalo Su\u00e1rezen Los pazos de Ulloa<\/em> telesaila iritsi ziren. Ogibidean eman zuen lehen harmarkada horrez gain, telebistarako beste lan batzuk ere egin zituen, besteak beste, Mario Camus eta Pilar Mir\u00f3rekin.<\/p>\r\n Erraza da imajinatzea nola, bere lan egiteko modu atsegin, zehatz eta saiatuarekin, berehala liluratu zituen zuzendari guztiak eta berarekin gurutzatu ziren lantalde guztiak.<\/p>\r\n Ez dut uste gehiegizka ari naizenik esaten badut une hartan Espainiako zinema aldatzen hasi zela.<\/p>\r\n Bere ibilbide luzean zehar, Estherrek sari prestigiotsu ugari jaso ditu. Batzuek, hala nola Zinematografiaren sari Nazionalak eta Donostia Zinemaldiak duela bi hilabete eskas eman zion Donostia sariak, lehen aldiz jarri zuten arreta produkzioan<\/u>, hain errekonozimendu gailenak merezi izateko ia aintzat hartzen ez den diziplinan.<\/p>\r\n Produktoreen egiletza eta sormenezko ekarpen erabakigarria ikusgai jartzen laguntzea, normalean ezkutuan geratzen den lan bat argiztatzea, hori da Estherrek filmak egiteko arte hain konplexu honen industriari egiten dion beste ekarpenetako bat.<\/p>\r\n Bere ibilbidearen eta bizitzaren zati handi bat Pedro eta Agust\u00edn Almod\u00f3var anaiekin lotuta dago, izan ere, ez dira banandu 1986an Matador<\/em> filmatu zutenetik. Ia berrogei urtez egin dute lan elkarrekin, eta gure zinemako izenbururik garrantzitsuenetako eta nazioartean oihartzun handiena izan duten batzuk biltzen dira urte horien baitan:\u00a0 La ley del deseo<\/em>, Mujeres al borde de un ataque de nervios, \u00c1tame<\/em>, La flor de mi secreto, Todo sobre mi madre<\/em>, Hable con ella, La mala educaci\u00f3n, Volver, Los abrazos rotos, La piel que habito<\/em>, Dolor y gloria, Madres paralelas<\/em>, La habitaci\u00f3n de mi lado\u2026 edo Amarga navidad, datorren urtean zinemetara iritsiko dena.<\/p>\r\n 1986az geroztik Pedro Almod\u00f3varrek zuzendutako film guztiez gain, Esther Garc\u00eda beste zinemagile batzuen filmen produkzioaren buru izan da El deseo faktorian: Alex de la Iglesiaren Acci\u00f3n mutante<\/em>, Monica Lagunaren Tengo una casa<\/em>, Guillermo del Tororen El espinazo del diablo<\/em>, Daniel Calparsororen Pasajes<\/em>, Isabel Coixeten Mi vida sin m\u00ed<\/em>, La vida secreta de las palabras <\/em>eta Nieva en Benidorm<\/em>, Bel\u00e9n Mac\u00edasen El patio de mi c\u00e1rcel<\/em>, edo \u00d3liver Laxeren Sirat<\/em>, zeina Oscar sarien hurrengo edizioan Espainia ordezkatzeko hautatu baitute.<\/p>\r\n Herrialdeen arteko zubiak ezartzeko borondate hautsezina izan du beti, eta horren erakusgarri dira Argentinako ekoizpenekin egindako lankidetza garrantzitsuak. Horien artean daude Dami\u00e1n Szifronen Relatos salvajes<\/em>, Julia Solomonoffen El \u00faltimo verano de la Boyita<\/em>, edo Lucrecia Martellen La ni\u00f1a santa<\/em>, La mujer rubia<\/em> eta Zama<\/em>.<\/p>\r\n CIMAko (Zinemaren eta Ikus-entzunezkoaren Emakume Elkartea) partaide aktiboa da, eta bere konpromiso sozial eta feministak dokumentalean ere aurkitu du gure oraintsuko historiaren ispilu adierazgarri bat. Diego Gal\u00e1nek zuzendutako Con la pata quebrada <\/em>eta Manda huevos filmekin, xeheki aztertzen dute Espainiako zinemako genero-rolen irudikapena. Sei urte baino gehiagotan filmatutako Almudena Carracedoren El silencio de otros<\/em> filmak Esther Garc\u00eda obsesionatzen duen beste gai bat jorratzen du: memoria historikoa.<\/p>\r\n Atzerapauso bakar bat ere ez! Esan zuen oihu batean Kursaaleko agertokian joan den irailean, Donostia saria altxatzen zuela.<\/p>\r\n Atzerapauso bakar bat ere ez<\/p>\r\n Mila esker, Esther.<\/p>\r\n Arau berriak asmatu behar izan dituzu honaino iristeko. Erakutsi duzu posible dela ehunka talde koordinatzea ahotsa goratu gabe. Autoritatearentzako elikagairik onena elkarrizketa dela. Ez dagoela arrotza iruditzen zaizun arazorik. Pasioa, arreta eta ilusioa kutsakorrak direla. Denok beharrezkoak garela helburu komun baten alde lan egiten dugunean. Eta zinemak mundua mugiaraz dezakeela.<\/p>\r\n\r\n Paz Sufrategui<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bere Segoviako herrian, Cedillo de la Torren, ez zegoen zinema aretorik. Baina bazegoen dantzaleku txiki bat eta, noizean behin, konpainia ibiltari batek filmak proiektatzen zituen han. Kez eta isileko musuz betetako areto hartan ikusi zuen Esther Garc\u00edak bere lehen filma: Robira Veletaren Tarantos. Ez dakigu neskato haren eragin ahaltsuak zerikusirik izan ote zuen, baina egia […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":41686,"parent":371,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"templates\/page-hero-mikeldi.php","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"class_list":["post-41719","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/41719","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=41719"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/41719\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42021,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/41719\/revisions\/42021"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/371"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/media\/41686"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zinebi.eus\/eu\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=41719"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\r\n