Aliciak bere arteari buruzko gogoetak kontatzen ditu, gu bidaia liminal batean murgiltzen garen bitartean.
Leo, Unai eta Josepet Ebroko Deltaren bihotzean dagoen La Ribera herrian bizi diren hiru haur dira. Nerabezaroaren aurreko azken udalekuetako batean, haien adiskidetasuna eta egunak betetzen dituzten abentura txikiak ikusten ditugu. Arrozal, moto eta murgilaldien artean, erabat libre den haurtzaro baten eta pixkanaka desagertzen ari den landa-mundu baten erretratu zintzoa azaleratzen da.
Zuzendariaren adin ertaineko krisiak udan harrapatzen du, Empúriesen, aztarnategi arkeologiko greko-erromatarretik metro gutxira. Induskatutako lurrak eta oraindik induskatzeko daudenak behatuta, denbora oso erlatiboa izan daitekeenaz ohartuko gara.
Kemoterapiak segurtasunik gabe eta gutxiagotu sentiarazten du Candela. Maitasunari berriro aurre egiteko, bere bildurrari aurre egin eta bere emakumezkotasuna berreskuratu behar du.
1957. Teresa, bere maitaleari agur esateko, la Zurdak eta bere lagunek beren asteburuko ohiko kanpaldietako bat antolatzen dute basoaren erdian. Atsedenerako, jolaserako eta plazer debekatuetarako lapurtutako denbora, diktadura frankistaren begirada errepresibotik urrun.
Itsasaldiak Serra de Tramuntanako kala bateraino eramaten du Bárbara eta, bertan, misio berri batekin esnatzen da: Ilargiaren Haranera iristea eta Juan Garaizabali paisaiatik eta haragitik sortutako altzairuzko eskultura bat egiten laguntzea.
Nerabe batek, gogo gabe ikasten ari dela, leihora aterarazten duen melodia bat entzuten du. Parean duen gelan, dutxatik atera berri den gazte batek presarik gabe lehortzen du bere burua musikaren erritmoan. Bere begiradak argi-patioan gurutzatzen dira.
70eko hamarkadako Espainian, Ali ikasle marokoar gazteak diskriminazioaren aurka borrokatzen du unibertsitatean, matematika gainditzen saiatzen den bitartean. Ikaskide baten ustekabeko laguntzarekin, diktadurak ezarritako arauei aurre egingo die.
