Atlas de la Desapación filmak, tresna teknologikoen bidez, Erorien Haraneko monumentu faxistaren azpian lurperatutako egia erakusten du.
Alemaniar Inperioa XX. mendearen hasieran eskualdean gertatutako genozidio baten atzean egon zen. 1904 eta 1908 bitartean bertako 80.000 lagun inguru hil zituzten. Gaur egun Namibia deitzen den eremua Alemaniako kolonia bihurtu zen garai hartan. Azkenean, 1990ean lortu zuen Hegoafrikatik independentea izatea. Alemaniako turistek oraindik ere gogoko dute hona etortzea, baina Alemaniako gobernuak oraindik ere ez du erabaki 120 urte lehenagoko sarraski masiboa osorik aitortzea edo erreparatzea.
Union Town filmak Barbara Kopple-ren lan eskubideei buruzko trilogia osatzen du, Harlan County Usa eta American Dream filmen ondoren. Biek Oscar saria jaso zuten eta vérité zinemako bi dokumental enblematiko dira. New Yorken testuinguruan, filmak banaketa lanen sektoreko langileak jarraitzen ditu munduko enpresa boteretsuenetako batzuen aurkako borrokan ari direla, eta goraka doan mugimendu sindikal horren erronkak, grina eta gizatasuna ematen ditu ezagutzera.
Hamarkada askotan lotsa eta deserosotasuna jasan ondoren, zinemagileak azkenean onartzen du mundu anglofonoan ohikoena den izena izateak eragin sakona izan duela bere psikean. Hainbat pasarte autobiografikoz zipriztinduta, Being John Smithek bidaia konfesional batean barrena garamatza, izen bat zein garrantzitsua izan daitekeen erakusteko.
Artxibo pertsonaleko materialen eta argazkien collage baten bidez, hiri metaforiko txiki baten historia sortzen da, non kale guztiek poeta izena duten. Hiriaren psikogeografiak biztanleen egoera mentala eta emozionala definitzen ditu, poesian oinarritutako ilusio utopiko batean bizi baitira.
Aliou-k, Parisko Arte Ederretako etorkizun handiko ikasleak, bere ama zenaren margolan bat saldu dio 3.000 euroren truke bildumagile entzutetsu bati. Koadroaren bidalketa bidaia luze bihurtzen da eta, orduan, irabazi duen diruaren balioaz konturatuko da.
Gaza, 2023ko abendua. Sare sozialetan agertzen den argazki asaldagarri batek eragiten duen inpaktuak galderak sortzen ditu ikusle hutsa izateak esan nahi duenaren inguruan.
Eskozian bizi den zinemagile palestinar batek Palestinako basoko loreen film artxibo eskoziar bakan bat aurkitzen duenean, irudiak errebindikatzea erabakitzen du. Saiakera-film samur honek ezbaian jartzen du irudiak egitearen rola, bai lekukotzaren, bai indarkeriaren tresna gisa, rol hori pertsonen eta lurraren arteko gatazkekin lotuta dagoenean.
Bere 10 Euskal Melodiengatik ezaguna, Guridi euskal musikagilerik garrantzitsuena da.Bere lan agortezinak beti lortzen ditu kalitate handiko emaitzak, eta bere sentiberatasunarekin gure historia musikalaren zati bat marrazten du. Guridi bere gizatasun eta ironia finagatik nabarmentzen da, zorroztasun profesionalagatik, edertasuna utzi nahi duen bilaketa artistikoarekin batera. Bere 9 konposizioetatik abiatuta, konpositorea eta bere garaia aletuko ditugu: entretenimenduaren industria ala artea? Hizkuntza musikala ofizio edo adierazpen artistiko gisa?
Kemoterapiak segurtasunik gabe eta gutxiagotu sentiarazten du Candela. Maitasunari berriro aurre egiteko, bere bildurrari aurre egin eta bere emakumezkotasuna berreskuratu behar du.
70eko hamarkadako Espainian, Ali ikasle marokoar gazteak diskriminazioaren aurka borrokatzen du unibertsitatean, matematika gainditzen saiatzen den bitartean. Ikaskide baten ustekabeko laguntzarekin, diktadurak ezarritako arauei aurre egingo die.
Putanesca film sozial laburra da, metafora huts bat ez den ikusezintasun horretaz hitz egiten duelako: bakardadeak, doluak eta erakusleiho bihurtutako hiri batek sortzen duten horretaz. Turistifikazioa, etxebizitza eta gentrifikazioa, zainketak eta ingurua zu gabe berrantolatzen denean sortzen den "ezereztasun" sentipena jorratzen ditu.
Sofia Ibizara bidaiatzen du lanera udan. Denboraldiaren amaieran itzuli aurretik, bere neska-laguna, Luciana, gonbidatzen du. Ibilaldien, topaketen eta itsasoaren ondoko ilunabarraren artean, Lucianak uhartea ezagutzen du Sofiaren begietatik, eta haren begiradan, hilabeteetan sumatu baina izendatzera ausartu ez zen egia bat berresten du.
Mila esker txinatarrei bolboragatik, niretzat egin zutela dirudi. Bere asmakuntza istripu bat bezala gertatu zen, eta hasiera batean izpiritu gaiztoak uxatzeko pentsatuta zegoen. Filma Txinan hasten da, gero Cartagenan gertakari bat dago eta mende batzuk geroago amaitzen da, Bogotan.
Teotistek, senarra desagertu ondoren, landa-eremuan bakarrik bizitzen jarraitu nahi ez duela erabaki du. Hala ere, ulertzen ez duen indar batek ez dio joaten uzten, harik eta bizitzan zerbait eginda uzten duen arte.
Ferrek hamaika urte ditu eta Bogotatik ordu batzuetara dagoen landetxeko hotel batera bidaiatzen du familiarekin. Aita negozioak egitera badoa ere, familian une on bat pasatuko dutela agindu die, aspaldian ez baitute halakorik egin.
Kolonbiako mendietan, Juan, 13 urteko mutiko mestizo bat, emakume indigena baten eta kazetari baten semea, gerraren munstroarengandik ihes egitera behartuta dago. Bere ibilbidean, lurrak berak babesten du eta, bere arbasoen ahotsek gidatuta, Tucuna izeneko antzinako botere bat pizten du; botere horrek eraldatu eta berriz jaiotzeko aukera ematen dio. Tuktu bihurtuta, aparteko indarra duen Taita bat, ulertzen du bere patua ez dela soilik bizirik irautea, baizik eta itzuli eta gerraren zauriak sendatzea, bizia eman zion lurrean bakea ereinez.
Álex Angulo hil eta hamar urtera, Dodó, aktoreak Txinan adoptatutako alaba, Taiwanetik itzuliko da, aita nor izan zen ezagutzeko. Haren maleta sekretua lagun, Bilbo eta Madril zeharkatuko ditu, senideekin, lagunekin eta zinema, antzerki eta telebistako lankideekin berriz elkartuz. Haien testigantzek eta Álexen lanen pasarteek haren oroimen artistiko eta pertsonala berreraikiko dute, Dodók aitarekiko lotura berreskuratu eta bere nortasuna arakatzen duen bitartean.
Aliciak bere arteari buruzko gogoetak kontatzen ditu, gu bidaia liminal batean murgiltzen garen bitartean.
Ezkondutako bikote batek eta haien alabak zailtasunak dituzte haurraren portaera arazoekin. Etxean haur bat jaiotzen denean, jada ahula zen oreka hausten da, eta bizitza partekatuak norabide deseroso eta ilunagoak hartzen ditu.
Leo, Unai eta Josepet Ebroko Deltaren bihotzean dagoen La Ribera herrian bizi diren hiru haur dira. Nerabezaroaren aurreko azken udalekuetako batean, haien adiskidetasuna eta egunak betetzen dituzten abentura txikiak ikusten ditugu. Arrozal, moto eta murgilaldien artean, erabat libre den haurtzaro baten eta pixkanaka desagertzen ari den landa-mundu baten erretratu zintzoa azaleratzen da.
Zuzendariaren adin ertaineko krisiak udan harrapatzen du, Empúriesen, aztarnategi arkeologiko greko-erromatarretik metro gutxira. Induskatutako lurrak eta oraindik induskatzeko daudenak behatuta, denbora oso erlatiboa izan daitekeenaz ohartuko gara.
1957. Teresa, bere maitaleari agur esateko, la Zurdak eta bere lagunek beren asteburuko ohiko kanpaldietako bat antolatzen dute basoaren erdian. Atsedenerako, jolaserako eta plazer debekatuetarako lapurtutako denbora, diktadura frankistaren begirada errepresibotik urrun.
Itsasaldiak Serra de Tramuntanako kala bateraino eramaten du Bárbara eta, bertan, misio berri batekin esnatzen da: Ilargiaren Haranera iristea eta Juan Garaizabali paisaiatik eta haragitik sortutako altzairuzko eskultura bat egiten laguntzea.
Nerabe batek, gogo gabe ikasten ari dela, leihora aterarazten duen melodia bat entzuten du. Parean duen gelan, dutxatik atera berri den gazte batek presarik gabe lehortzen du bere burua musikaren erritmoan. Bere begiradak argi-patioan gurutzatzen dira.
Gurasoek bisita egiten dioten bitartean, Amsterdamen bizi den eta ama izan berri den emakume palestinar batek zailtasunak ditu bere jaioberriarekin harremana estutzeko. Familia dinamikak agerian geratu ahala, erditze osteko erronkak eta familiaren itxaropenak handitzen doaz.
CGI collageak, fotogrametria eta irudi errealak nahastuz, Display Nature-k espazio urbanoek eta digitalek gure naturaren eta geure buruaren ideia nola islatzen duten arakatzen du. Pertzepzioari, merkantilizazioaren zentzugabekeriei eta bizitza moderno artifizialaren baitako deskonexioari buruzko hausnarketa bat. "Naturari forma ematea, zeure buruari forma emateko."
Ikertzaile, erlezain eta haur talde baten arteko topaketen bidez, Euskal Herrian erleek heriotzarekin izan duten lotura kondatzen eta kantatzen du filmak.
Neurri batean bilaketa eta beste neurri batean erritu katartikoa izanik, Miak oroimenez bustitako objektuak eta espazioak sortzen ditu. Era berean, eta batez ere, indarkeriaren arkitektura baten berreraikuntza da; haurtzaroko etxean aitak sexu-abusua egin zion neskato baten ikuspegitik begiratuta.
Perikito bat luxuzko ongizate-hotel batean dago, non bakea eta erlaxazioa agintzen dizkieten hegazti estresatuei. Baina, iturrien murmurioaren eta masaje lasaigarrien artean, kaiolaren segurtasunera itzuli, besterik ez du nahi.
Joseph Mararen bila dabil. Mara bere burua bilatzen saiatzen ari da. Biek festa batean egiten dute topo. Jendea hondartzako hondarrera iritsi den baleaz hitz egiten ari da. Marak ikusi egin nahi du, eta Josephek Marari jarraitu nahi dio, ekaitza datorrela badirudi ere.
Animazio dokumental bat da, Alicja eta Bożena Wahl artista biki berdin-berdinak betidanik batzen dituen lotura aztertzen duena, non ahizpatasuna, maitasuna eta artea bereizezin bihurtzen diren. Filma Alicja Wahl-en egunkarian —Bożenarekin duen elkarrizketa intimo eta amaigabe bat da— eta bi ahizpen lan artistikoan oinarritzen da.
Georgiako herri txiki batean, Urteberri eta Eguberri egunetan, bizitzak bere errutinari jarraitzen dio. Nata eta Datoren familia harmonian bizi dela dirudi, bertan espero denaren arabera, baina gainazal azpian gauzak nahasita daude. Senarraren eskuetan indarkeriazko beste gertakari bat jasan ondoren, Natak alde egitea erabakitzen du, baina herriko emakumeen ustekabeko aurkakotasunarekin egingo du topo, normaltasun itxura mantendu dezan presionatzen baitute. Erretratu intimo honek agerian uzten du duintasunaren aldeko eta sakonki errotutako gizarte-itxaropenen aurkako bere borroka isila.
Bost urtean behin, Kaliforniako Taft-eko komunitateak bere Maids of Petroleum (Petrolioaren Erreginak) koroatzen ditu. Filmak lehiatzen diren nerabeak erakusten dizkigu, entseatzen eta lehiatzen ari diren bitartean, ostiral gaueko futbol amerikarreko partida batetik hasi eta azken desfileraino. Petrolio-plataformak funtzionamenduan daude ospakizunaren ertzetan, eta haien azpian dagoen baliabidearen inguruan eraikitako mitologia zibikoa iraunarazten dute. Film labur osoa orainaldian filmatuta dago eta honako galdera hau planteatzen du: zer esan nahi du erauzketak definitutako leku baten herentzia soinean eramateak?
87 urterekin, Masao Adachi zinemagile japoniarrak ez du pasaporterik, 70eko hamarkadan Japoniako Armada Gorri iraultzailearekin izan zuen inplikazioaren ondorioz. Pasaporte bat eskatzeko azken ahalegin batean, auzoko denda txiki batean egiten ditu argazkiak. Adineko alargun batek darama denda duela hamarkada batzuetatik, eta bere inprimagailu zahar eta konplexuaren mende dago.
Beti hor zegoena jada ez dago. Horregatik, gorputzen, objektuen eta lekuen arteko harremana aldatu egin da, edo hala sentitzen du Oihanak, behintzat. Orain hutsuneek lekua betetzen dute. Bide bat, leiho bat, ohe bat, armairu bat eta ispilu bat. Horrekin eta zeharbideko motxila batean sartzen denarekin, behar duen guztia dauka bere koordenatuak berridatzi eta atseden hartzeko.
Please gizakiak maitatzeko eta maitatua izateko duen nahiari buruzko komedia ilun bat da. Gehiegizko beharraren, intimitateren eta erromantizismoaren inguruan zentratutako animaziozko film labur bat. (Autokontrola predikatzen duen mundu batean, filmak ezkutatzen saiatzen garen aldeak aztertzen ditu, hala nola gehiegizko beharra eta patetikoa zarela sentitzea.)
