ZINEBIskopio bigarren ediziora heldu da, eta sortu zen helburuarekin jarraituko du: batetik, hiria eta bertan bizi direnak beren esperientzia eta eztabaidetara zabalik dagoen jaialdi batera hurbiltzea eta, bestetik, zinema memoriarako, gogoetarako eta esperientzia partekaturako tresna gisa baliatzea. Izenburuak errealitateari hainbat angelutatik begiratzeko tresna optiko bat iradokitzen du.
Edizio bakoitzak Bilbo osatzen duten komunitateetako bat agurtzen du. 2025ean Georgiakoa izan zen, aurten, aldiz, Kolonbiakoa. Horretarako, film laburren saio bat antolatzen da, herri horren zinema ezagutzera gonbidatzen gaituena eta zinema hori gure hiria ere bere egin dutenekin partekatzera gonbidatzen gaituena.
Sailak, halaber, helburu sozial batekin egindako zinemari erreparatzen dio: taldeen arteko lankidetzatik, belaunaldien arteko topaketatik, edo irudietan bere burua ikusarazteko eta aditzera emateko modu bat aurkitzen duten entitateetatik sortutako lanak ikusi ahal izango ditugu. Film horien balioa erakusten duten horretan eta posible egiten duten horretan datza.
Proiekzioekin batera aurkezpenak egiten dira eta, kasu batzuetan, solasaldiak. Elkarrizketa ZINEBIskopioren zentzuaren parte dira argi eta garbi: esperientziak eta begiradak partekatzea, beste ahots batzuei lekua ematea eta zinemaren inguruko topaketak bultzatzea.
Sofia Ibizara bidaiatzen du lanera udan. Denboraldiaren amaieran itzuli aurretik, bere neska-laguna, Luciana, gonbidatzen du. Ibilaldien, topaketen eta itsasoaren ondoko ilunabarraren artean, Lucianak uhartea ezagutzen du Sofiaren begietatik, eta haren begiradan, hilabeteetan sumatu baina izendatzera ausartu ez zen egia bat berresten du.
Bocachico Band musikarekiko grinatik eta, nortasunez, talentuz eta energiaz betetako ikuskizun baten bidez, Kolonbiako eta Latinoamerikako erritmoen aberastasuna eta aniztasuna partekatzeko desiotik sortu zen.
Zortzi musikarik osatzen dute taldea, eta hainbat esperientzia, estilo eta sentsibilitate musikal biltzen dituzte, proposamen moldakor, fresko eta nortasun propiodun bat eskaintzeko. Bere errepertorioak cumbia, vallenatoa, champeta eta saltsaren soinuak zeharkatzen ditu, hainbat belaunalditako publikoekin konektatzen duten klasiko handiak eta bertsioak alde batera utzi gabe.
Zer da eguneroko intimo bat?
CRÍASek nerabeen dozenaka egunkari irekitzen ditu lehen aldiz, zeinak betiko itxita baitzeuden. Filmak birgaitze literarioko ariketa bat egiten du: historikoki gutxietsitako liburuak erreskatatzen ditu eta gorputz komun bat ikusarazten du, non idazkera intimoaren eta haren suntsipenaren genealogia posible bat entseatzen den.
CRÍAS zirriborro zinematografiko bat da. Ibilbide feminista bat, pinpirinkeriatik politikoa den horretaraino. Eta, baita ere, lagun batek esan zuen bezala, «gure eguneroko guztiekin egindako film-zine bat» da.
Mila esker txinatarrei bolboragatik, niretzat egin zutela dirudi. Bere asmakuntza istripu bat bezala gertatu zen, eta hasiera batean izpiritu gaiztoak uxatzeko pentsatuta zegoen. Filma Txinan hasten da, gero Cartagenan gertakari bat dago eta mende batzuk geroago amaitzen da, Bogotan.
Teotistek, senarra desagertu ondoren, landa-eremuan bakarrik bizitzen jarraitu nahi ez duela erabaki du. Hala ere, ulertzen ez duen indar batek ez dio joaten uzten, harik eta bizitzan zerbait eginda uzten duen arte.
Aurora, Dessi eta Samara, ijito emakume hirukotea, Bilboko erdigunera jaitsi dira, Sarai ilobari urtebetetze-oparia erostera.
Barre eta konplizitate giroan, emakume ijito talde batek sekuentziak inprobisatzen ditu Otxarkoagako Udaltegian. Antzerki tailer honetan sororitatea eta ahalduntzea loratzen dira, euskal emakume ijitoentzako maitasun-gutun bat izan nahi duen dokumentalari bizia emanez. Zubi bat, kantu alai bat eta haizean barreiatzen diren txaloak dira, istorioak (inprobisatuak eta asmatuak izan arren) elkarrengana hurbiltzeko behar duguna direla gogorarazten digutenak.
Kemoterapiak segurtasunik gabe eta gutxiagotu sentiarazten du Candela. Maitasunari berriro aurre egiteko, bere bildurrari aurre egin eta bere emakumezkotasuna berreskuratu behar du.
70eko hamarkadako Espainian, Ali ikasle marokoar gazteak diskriminazioaren aurka borrokatzen du unibertsitatean, matematika gainditzen saiatzen den bitartean. Ikaskide baten ustekabeko laguntzarekin, diktadurak ezarritako arauei aurre egingo die.
Putanesca film sozial laburra da, metafora huts bat ez den ikusezintasun horretaz hitz egiten duelako: bakardadeak, doluak eta erakusleiho bihurtutako hiri batek sortzen duten horretaz. Turistifikazioa, etxebizitza eta gentrifikazioa, zainketak eta ingurua zu gabe berrantolatzen denean sortzen den "ezereztasun" sentipena jorratzen ditu.
Ferrek hamaika urte ditu eta Bogotatik ordu batzuetara dagoen landetxeko hotel batera bidaiatzen du familiarekin. Aita negozioak egitera badoa ere, familian une on bat pasatuko dutela agindu die, aspaldian ez baitute halakorik egin.
Kolonbiako mendietan, Juan, 13 urteko mutiko mestizo bat, emakume indigena baten eta kazetari baten semea, gerraren munstroarengandik ihes egitera behartuta dago. Bere ibilbidean, lurrak berak babesten du eta, bere arbasoen ahotsek gidatuta, Tucuna izeneko antzinako botere bat pizten du; botere horrek eraldatu eta berriz jaiotzeko aukera ematen dio. Tuktu bihurtuta, aparteko indarra duen Taita bat, ulertzen du bere patua ez dela soilik bizirik irautea, baizik eta itzuli eta gerraren zauriak sendatzea, bizia eman zion lurrean bakea ereinez.
