Hautaketa-prozesu guztietan dilema, dualtasun eta erronkekin jarduten da. Alde batetik, kanpoan geratzen dena azkenean, hainbat arrazoi direla medio, sartzen dena bezain beharrezkoa da batzuetan. Bestetik, talde horretako kide garenok gure lana pribilegio batetik eramaten dugu aurrera, izan ere, ehunka herrialdetako eta izaera, genero eta estilo zinematografiko desberdinetako obra kopuru izugarri handia ikusteko aukera baitugu. Eta, are garrantzitsuagoa, ZINEBIko publikoari horren guztiaren lagin adierazgarri bat eskaintzeko erantzukizunarekin lan egiten dugu, betiere publikoaren aniztasuna eta jatorria kontuan hartuta (herritarrak, industria, prentsa, profesionalak). Zortzi egun horietan zehar, Bilboko hiria ohiko programazio zinematografikoaren espazio paralelo baten agertoki izango da. Dokumentalen eta film laburren jaialdi batek, kontsumoaren eta sorkuntza zinematografikoaren egungo testuinguruan, oasi gisa funtzionatzen du ikus-entzunezkoen basamortuan ahituta alderrai dabiltzan pertsonentzat. Aldi baterako lurralde horretan sartzen direnak, ziur aski, aurreiritzirik eta itxaropenik gabe sartuko dira, baita sarrera zer saiotarako ordaintzea merezi duen laguntzen (edo nahasten) duten erreferentzia kritikorik gabe. Nolanahi ere, nazioarteko sail ofizialeko 50 film laburrek osatutako proiekzioetara joango dira, eta espero dugu, horietan guztietan, jasotako 3,300 proposamenetatik atera dugun termometro kultural, estetiko eta politiko hori antzematea.
Agian, orainaldiko nahigabe eta ziurtasun gabeziek ez dute bultzatzen ikusle gisa arrisku gehiegi hartzera eta esperimentu gehiegi egitera. Hala ere, hautaketa-batzordea ziur dago sorpresa, misterioa, kontraesana, subertsioa eta, azken batean, ez genekien zerbait irakasten diguten edo zerbait beste ikuspegi batetik erakusten diguten kontakizunek urteko beste edozein unetan, beste edozein plataformatan edo beste edozein pantailatan aurkitzen zailak diren sariak eskainiko dituztela.
Alaitz Arenzana Letamendi, Rubén Corral Giménez, Cristina Ezquerra Campos, Ramón Ganuza Álvarez, Víctor Iturregui García de Motiloa, Laura Lazcano Marina, Marcos Urquijo Yáñez
Aliciak bere arteari buruzko gogoetak kontatzen ditu, gu bidaia liminal batean murgiltzen garen bitartean.
Leo, Unai eta Josepet Ebroko Deltaren bihotzean dagoen La Ribera herrian bizi diren hiru haur dira. Nerabezaroaren aurreko azken udalekuetako batean, haien adiskidetasuna eta egunak betetzen dituzten abentura txikiak ikusten ditugu. Arrozal, moto eta murgilaldien artean, erabat libre den haurtzaro baten eta pixkanaka desagertzen ari den landa-mundu baten erretratu zintzoa azaleratzen da.
1957. Teresa, bere maitaleari agur esateko, la Zurdak eta bere lagunek beren asteburuko ohiko kanpaldietako bat antolatzen dute basoaren erdian. Atsedenerako, jolaserako eta plazer debekatuetarako lapurtutako denbora, diktadura frankistaren begirada errepresibotik urrun.
Itsasaldiak Serra de Tramuntanako kala bateraino eramaten du Bárbara eta, bertan, misio berri batekin esnatzen da: Ilargiaren Haranera iristea eta Juan Garaizabali paisaiatik eta haragitik sortutako altzairuzko eskultura bat egiten laguntzea.
Gizon enigmatiko batek iraganera bidaiatzen du bere haurtzaroko burua aurkitzeko. Fantasia iluna, folklorea eta memoria uztartuz, Trading Cards filmak nortasuna, antsietatea eta haurtzaroko errugabetasunaren galera aztertzen ditu, Nahasmendu Obsesibo-Konpultsiboarekin (NOK) bizitzearen esperientzian oinarrituta.
Ezkondutako bikote batek eta haien alabak zailtasunak dituzte haurraren portaera arazoekin. Etxean haur bat jaiotzen denean, jada ahula zen oreka hausten da, eta bizitza partekatuak norabide deseroso eta ilunagoak hartzen ditu.
Zuzendariaren adin ertaineko krisiak udan harrapatzen du, Empúriesen, aztarnategi arkeologiko greko-erromatarretik metro gutxira. Induskatutako lurrak eta oraindik induskatzeko daudenak behatuta, denbora oso erlatiboa izan daitekeenaz ohartuko gara.
Nerabe batek, gogo gabe ikasten ari dela, leihora aterarazten duen melodia bat entzuten du. Parean duen gelan, dutxatik atera berri den gazte batek presarik gabe lehortzen du bere burua musikaren erritmoan. Bere begiradak argi-patioan gurutzatzen dira.
"Behin eta berriz hasten bada, betirako izango da", dio sits zuriak. Baina xuxurla leun batek arnasa hartzen du egunsenti bakoitzean: "egun batean, egun guztiak desagertuko dira". Plook bektore-grafikoen ezaugarriak eta pantailan bistaratzeko teknologia giza baldintzarekin uztartzen ditu.
En la semana posterior a la muerte accidental de su compañero de piso, Tae-woo empieza a despertarse cada día en un lugar diferente dentro del piso que compartían.
Igeltsu rokokoa, turkesa koloreko igerilekuak, eta urre kolorez eta kretonaz apaindutako resort zahar bat.
Gurasoek bisita egiten dioten bitartean, Amsterdamen bizi den eta ama izan berri den emakume palestinar batek zailtasunak ditu bere jaioberriarekin harremana estutzeko. Familia dinamikak agerian geratu ahala, erditze osteko erronkak eta familiaren itxaropenak handitzen doaz.
CGI collageak, fotogrametria eta irudi errealak nahastuz, Display Nature-k espazio urbanoek eta digitalek gure naturaren eta geure buruaren ideia nola islatzen duten arakatzen du. Pertzepzioari, merkantilizazioaren zentzugabekeriei eta bizitza moderno artifizialaren baitako deskonexioari buruzko hausnarketa bat. "Naturari forma ematea, zeure buruari forma emateko."
Ikertzaile, erlezain eta haur talde baten arteko topaketen bidez, Euskal Herrian erleek heriotzarekin izan duten lotura kondatzen eta kantatzen du filmak.
Neurri batean bilaketa eta beste neurri batean erritu katartikoa izanik, Miak oroimenez bustitako objektuak eta espazioak sortzen ditu. Era berean, eta batez ere, indarkeriaren arkitektura baten berreraikuntza da; haurtzaroko etxean aitak sexu-abusua egin zion neskato baten ikuspegitik begiratuta.
Perikito bat luxuzko ongizate-hotel batean dago, non bakea eta erlaxazioa agintzen dizkieten hegazti estresatuei. Baina, iturrien murmurioaren eta masaje lasaigarrien artean, kaiolaren segurtasunera itzuli, besterik ez du nahi.
Joseph Mararen bila dabil. Mara bere burua bilatzen saiatzen ari da. Biek festa batean egiten dute topo. Jendea hondartzako hondarrera iritsi den baleaz hitz egiten ari da. Marak ikusi egin nahi du, eta Josephek Marari jarraitu nahi dio, ekaitza datorrela badirudi ere.
Animazio dokumental bat da, Alicja eta Bożena Wahl artista biki berdin-berdinak betidanik batzen dituen lotura aztertzen duena, non ahizpatasuna, maitasuna eta artea bereizezin bihurtzen diren. Filma Alicja Wahl-en egunkarian —Bożenarekin duen elkarrizketa intimo eta amaigabe bat da— eta bi ahizpen lan artistikoan oinarritzen da.
Georgiako herri txiki batean, Urteberri eta Eguberri egunetan, bizitzak bere errutinari jarraitzen dio. Nata eta Datoren familia harmonian bizi dela dirudi, bertan espero denaren arabera, baina gainazal azpian gauzak nahasita daude. Senarraren eskuetan indarkeriazko beste gertakari bat jasan ondoren, Natak alde egitea erabakitzen du, baina herriko emakumeen ustekabeko aurkakotasunarekin egingo du topo, normaltasun itxura mantendu dezan presionatzen baitute. Erretratu intimo honek agerian uzten du duintasunaren aldeko eta sakonki errotutako gizarte-itxaropenen aurkako bere borroka isila.
Bost urtean behin, Kaliforniako Taft-eko komunitateak bere Maids of Petroleum (Petrolioaren Erreginak) koroatzen ditu. Filmak lehiatzen diren nerabeak erakusten dizkigu, entseatzen eta lehiatzen ari diren bitartean, ostiral gaueko futbol amerikarreko partida batetik hasi eta azken desfileraino. Petrolio-plataformak funtzionamenduan daude ospakizunaren ertzetan, eta haien azpian dagoen baliabidearen inguruan eraikitako mitologia zibikoa iraunarazten dute. Film labur osoa orainaldian filmatuta dago eta honako galdera hau planteatzen du: zer esan nahi du erauzketak definitutako leku baten herentzia soinean eramateak?
87 urterekin, Masao Adachi zinemagile japoniarrak ez du pasaporterik, 70eko hamarkadan Japoniako Armada Gorri iraultzailearekin izan zuen inplikazioaren ondorioz. Pasaporte bat eskatzeko azken ahalegin batean, auzoko denda txiki batean egiten ditu argazkiak. Adineko alargun batek darama denda duela hamarkada batzuetatik, eta bere inprimagailu zahar eta konplexuaren mende dago.
Beti hor zegoena jada ez dago. Horregatik, gorputzen, objektuen eta lekuen arteko harremana aldatu egin da, edo hala sentitzen du Oihanak, behintzat. Orain hutsuneek lekua betetzen dute. Bide bat, leiho bat, ohe bat, armairu bat eta ispilu bat. Horrekin eta zeharbideko motxila batean sartzen denarekin, behar duen guztia dauka bere koordenatuak berridatzi eta atseden hartzeko.
Please gizakiak maitatzeko eta maitatua izateko duen nahiari buruzko komedia ilun bat da. Gehiegizko beharraren, intimitateren eta erromantizismoaren inguruan zentratutako animaziozko film labur bat. (Autokontrola predikatzen duen mundu batean, filmak ezkutatzen saiatzen garen aldeak aztertzen ditu, hala nola gehiegizko beharra eta patetikoa zarela sentitzea.)
Mediterraneoko Umag herri txiki eta lasaian, hartz baten agerpen ezohikoak gatazka pizten du basa-zainzurien sasoiaren erdian, eta komunitatea eszeptikoen eta hartza benetan existitzen dela uste dutenen artean banantzen du. Neurriz kanpo korapilatzen den tokiko gertaera txiki baten ondoren, filmak sare sozialen garaiko egiaren eta gezurraren arteko lerro lausoak aztertzen ditu.
Etorkizunean, emozioak eta keinuak desagertu dira. Baina orainean gaude: bost ikertzaile patinete elektrikoetan iristen dira Euskal Herriko herri batera, beren garaian ahaztu duenaren bila. Elkarrizketen eta behaketaren bidez, bertako biztanleen intimitatean barneratzen dira, eta pixkanaka iragana eta etorkizuna nahasten hasten dira.
Hildako venezolanoak itxaroten du, etorkizunak zer gordetzen dion jakin gabe. Makinen arabera, paradisurako bidaia laster hasiko da. Baina purgatorio digital honetan, burokrazia eta kontrola jarraitzen dute.
Zuzendariaren ezkontzaren erregistroak familia-historia ilun bat pizten du. Errealitatearen eta fikzioaren artean, kontakizunak aurrera egiten du izebaren off-eko ahotsarekin. Izeba sekretu baten zaindaria zen, eta haren berri emateak suntsitu egin zezakeen.
Bi etxebizitza eta putzu bat dituen etxe bat partekatzen duten bi neska lagunek jabetza horrekin negozioa egiten hasten dira. Batak putzutik ateratzen duen ura botillatan sartzen eta besteak ur berdinarekin ortua ureztatzen eta lortzen dituen produktuak saltzen. Putzuaren inguruan makina bat eraikitzen dute etekin haundiagoa ateratzeko. Makinak gero eta azkarrago egiten du lan.
Apokalipsi osteko Filipinetan absoluzioa bilatzen ari dela, nahigabetutako ama batek bere alaba erromesaldi sekretu batera eramaten du gogoz kontra, beren jainkoaren igokunde jainkotiarrean parte hartzeko.
Brasilgo ipar-ekialdeko baltsa eta kanoen mundutik abiatuta, filmak kolore, paisaia eta abstrakzioari buruzko elkarrizketetan atari bat aurkitzen du bertako itsasgizonen irudimen emozionalera sartzeko. Performance, dokumental eta São Francisco ibaiaren ubideko irudien artean, irudiek egunerokotasuna fikzioarekin nahasten duen narrazio bat ehuntzen dute.
Artxibo pertsonala eta iraganeko ametsak elkartuz, zinemagileak bere ni gazteagoaren irudimen korapilatsuari aurre egiten dio, eta bere gaztaroaren mamua gonbidatzen du etorkizunak zer ekarriko duen berriro pentsatzeko.
Ama batek bere haurrak heriotzarekin topo egiten duen lehen aldiari aurre egiten dio, marrazki bizidun zaharren logika ezinezkoan babesa hartuz.
Nire osaba Doug 1997an hil zen hiesak jota. Haren heriotzak zuzenean eragin zuen nire jaiotza. Horri dagokionez, dena berari zor diodala esan liteke. Hau inoiz ezagutu ez dudan osabaren istorioa da; haren legatuak bizirik baitirau arnasa hartzen dudan bakoitzean.
Electric Birds filmak agerian uzten ditu gure ingurunea hautemateko ditugun iragazki antropozentrikoak. Natura eta zibilizazioa kontrajartzen ditu, trantsizioan dauden paisaiak erakusten dizkigu, non basoak zur bihurtzen diren eta argindar lineek zerua mozten duten. Txoriaren, kameraren eta gizakiaren ikuspegien artean aldatuz, filmak izaera arkaikoko mundu paralelo batera eramaten du ikuslea. Zentzumenen kondentsazio baten bidez, ikusten ditugun ordena ezagunak desegin egiten dira, eta hegaztien frekuentziara hurbiltzen dira.
Irrati zahar batean, ozen hitz egiten duten ahots autoritario bat entzuten da. Propagandak gerra-martxa jarri du eta jendea txaloka ari da. Hala ere, adineko emakume batek udazkenean beti egin ohi duena egiten du: sua pizten du, belar eta espeziak prestatzen ditu, ura irakiten du eta kontserba-ontziak prestatzen ditu. Bere birika indartsuekin, diziplina eta ordena desinkronizatzen ditu. Gehiegi luzatu gabe, emakumeak zorigaitzaren jatorria estragoiaren eta anetaren artera mugatzen du. Negurako prest dago.
Bilbo, 1983ko abuztua. Euri-jasek itsasadarra gainezkatu eta hiria kaosean murgiltzen dute, baina High kluba irekita dago. Argi mozketek eta kanpoko ezegonkortasunak bere jarduera tarteka eteten badute ere, zenbait gizonek elkartzen jarraitzen dute, aldi baterako aterpe eta desiraren espazio horrek sostengaturik. Pixkanaka, barnealdearen eta kanpoaldearen arteko muga lausotu egiten da: ura iragazten hasten da, putzuak sortzen dira eta euriaren etengabeko soinuak kluba inbaditzen du, baztertu ezin den errealitatea agerian utziz.
Atzerritar bat Moldaviako herri batera etortzen da inguruan erori den meteorito baten bila, herrian bizitzak bere martxan jarraitzen duen bitartean.
Los Angeleseko suteen ondoren, milaka etxebizitza daude zutik oraindik, baina errauts toxikoz kutsatuta daude. Aseguru etxe askok beren etxeak bizitzeko moduan daudela esaten diete egoiliarrei, eta horrek ezinezko aukera bat egitera behartzen ditu: Osasuna arriskatu beharko al lukete etxera itzultzeko? Etxe toxikoen barrutik filmatuta, 16 mmko pelikulan, Still Standingek hondamendi batetik bizirik atera ondoren beste bati aurre egiteak dakarrenari buruz hitz egiten digu.
Egun batean, Gustavek beste etxezain batekin ordezkatuko dutela dioen zurrumurrua entzuten du; antsietateak eta ziurgabetasunak gora egiten dute eta gainditu egiten dute, hainbeste, ezen, gau batean, ihes egitea erabakitzen baitu.
Frankismo garaian, euskara, Euskal Herriko hizkuntza, debekatuta eta jazarrita zegoenean, zenbait maisu-maistrek ezkutuan irakasten zuten. Klandestinitate giro horretan, jolas eta itzalen artean, haur talde batek estralurtarren ustekabeko bisita jasotzen du. Harrituta, zerbait kezkagarriagoa aurkitzen dute: presentzia ezezagun horiek beren hizkuntza bera hitz egiten dute.
1988an, Afganistanek bere lehen eta azken astronauta bidali zuen espaziora: Abdul Ahad Momand. Orbitatik, bere amari deitu zion eta, horrela, paxtuera Lurretik kanpo hitz egin den laugarren hizkuntza bihurtu zen. Momanden istorioa itxaropen une iheskor bilakatu zen, bere azpian zegoen herrialdea erori eta milioika afganiar erbesteratu ziren une batean.
Irango protesten errepresioaren ondoren, herritarrak istiluak leihoen atzetik dokumentatzen hasi dira. Grabatzen ari direla emakume bati tiro egiten diotenean, zinema ikasle batek gutun bat idatzi eta honakoa galdetzen dio: Sor al daiteke iraultza leihoaren atzetik?
Ibilbide kultural batek Kowloon Hiri Harresitua zeharkatzen du, kamerak ibilbidea atzean utzi eta behatzen eta behatua izaten ari den jendeari begiratzen dion arte.
Lidia eta Asier, bikote bat, amildegiz inguratuta dagoen Siurana herrira iritsi dira lagun bat bisitatzera. Tentsioa dago bien artean. Lidia gero eta liluratuago sentitzen da bertako kaleetan barrena ibiltzean sentitzen duenarekin. Emakume arabiar baten ihesaren istorioa kontatzen du herriko kondaira batek. Asier Lidiarengana hurbiltzen saiatuko da, alferrik. Herriko elizara iristean Lidia kanpoan geldituko da. Hori izango da Asierrek Lidia ikusiko duen azken aldia.
Odolez zikindutako izara batez estalitako gorpu bat dago ping-pong mahai baten gainean; badirudi mahaia eszenatoki moduko batean dagoela. Kolonbiako albisteen artxiboan aurkitutako irudi horretatik abiatuta, pieza dokumental honek erakusten du nola heriotzak, zeina paradoxikoa eta adierazezina baita, berarentzat pentsatu gabeko leku batean bizi izan den: Kolonbiako Unibertsitate Nazionaleko León de Greiff Auditorioan.
Filmak hainbat mendez harri baten barruan harrapatuta egon den deabruak hartutako neskato baten mamuaren, eta egongelan eta heriotzaren zain dagoen 102 urteko zuzendariaren amonaren arteko topaketa kontatzen du. Mamua, Kontrewers harri misteriotsuari buruzko kondaira poloniar bati lotua, amona errukiorrarekiko erakarrita sentitzen da, aspaldi galdutako bere amarekin nahasten baitu.
Mariia Volodymyrivna Ponomarova Kievera, bere etxera, trenez doala, bere patronimiko galdua bilatzen ari da, hau da, aitarekin lotuta dagoen erdiko izena. Patriarkatuaren hondarrak eta lege inertzia postkoloniala ironia zorrotzez ezbaian jarriz, Mariiak familiako lotura samurren hauskortasuna aztertzen du.
Kai taiwandar gazteak nekazaritza alternatiboko proiektu bat bisitatzen du Alemanian. Barazki-zopa zerbitzatzen diotenean, bere koilaran grabatutako esbastika bat dagoela ikusten du. Mahaikideetako inork ez daki nondik atera den koilara, ezta harekin zer egin ere.
Egun arrunt bat da Bangkoketik bi ordura, mendian, dagoen lasterketa-zalditegi batean. Gizakiek eta animaliek eguneroko zereginak errepikatzen dituzte. Errutinan aurrera egin ahala, diziplina zorrotz baten pean lan egiten duten gorputzen erretratu bat osatzen da: aurrealdean lasterketa-zaldiak daude eta, kontrapuntu gisa, jockeyak, elkar islatuz.
