Bocachico Band musikarekiko grinatik eta, nortasunez, talentuz eta energiaz betetako ikuskizun baten bidez, Kolonbiako eta Latinoamerikako erritmoen aberastasuna eta aniztasuna partekatzeko desiotik sortu zen.
Zortzi musikarik osatzen dute taldea, eta hainbat esperientzia, estilo eta sentsibilitate musikal biltzen dituzte, proposamen moldakor, fresko eta nortasun propiodun bat eskaintzeko. Bere errepertorioak cumbia, vallenatoa, champeta eta saltsaren soinuak zeharkatzen ditu, hainbat belaunalditako publikoekin konektatzen duten klasiko handiak eta bertsioak alde batera utzi gabe.
Kemoterapiak segurtasunik gabe eta gutxiagotu sentiarazten du Candela. Maitasunari berriro aurre egiteko, bere bildurrari aurre egin eta bere emakumezkotasuna berreskuratu behar du.
70eko hamarkadako Espainian, Ali ikasle marokoar gazteak diskriminazioaren aurka borrokatzen du unibertsitatean, matematika gainditzen saiatzen den bitartean. Ikaskide baten ustekabeko laguntzarekin, diktadurak ezarritako arauei aurre egingo die.
Putanesca film sozial laburra da, metafora huts bat ez den ikusezintasun horretaz hitz egiten duelako: bakardadeak, doluak eta erakusleiho bihurtutako hiri batek sortzen duten horretaz. Turistifikazioa, etxebizitza eta gentrifikazioa, zainketak eta ingurua zu gabe berrantolatzen denean sortzen den "ezereztasun" sentipena jorratzen ditu.
Sofia Ibizara bidaiatzen du lanera udan. Denboraldiaren amaieran itzuli aurretik, bere neska-laguna, Luciana, gonbidatzen du. Ibilaldien, topaketen eta itsasoaren ondoko ilunabarraren artean, Lucianak uhartea ezagutzen du Sofiaren begietatik, eta haren begiradan, hilabeteetan sumatu baina izendatzera ausartu ez zen egia bat berresten du.
Mila esker txinatarrei bolboragatik, niretzat egin zutela dirudi. Bere asmakuntza istripu bat bezala gertatu zen, eta hasiera batean izpiritu gaiztoak uxatzeko pentsatuta zegoen. Filma Txinan hasten da, gero Cartagenan gertakari bat dago eta mende batzuk geroago amaitzen da, Bogotan.
Teotistek, senarra desagertu ondoren, landa-eremuan bakarrik bizitzen jarraitu nahi ez duela erabaki du. Hala ere, ulertzen ez duen indar batek ez dio joaten uzten, harik eta bizitzan zerbait eginda uzten duen arte.
Ferrek hamaika urte ditu eta Bogotatik ordu batzuetara dagoen landetxeko hotel batera bidaiatzen du familiarekin. Aita negozioak egitera badoa ere, familian une on bat pasatuko dutela agindu die, aspaldian ez baitute halakorik egin.
Kolonbiako mendietan, Juan, 13 urteko mutiko mestizo bat, emakume indigena baten eta kazetari baten semea, gerraren munstroarengandik ihes egitera behartuta dago. Bere ibilbidean, lurrak berak babesten du eta, bere arbasoen ahotsek gidatuta, Tucuna izeneko antzinako botere bat pizten du; botere horrek eraldatu eta berriz jaiotzeko aukera ematen dio. Tuktu bihurtuta, aparteko indarra duen Taita bat, ulertzen du bere patua ez dela soilik bizirik irautea, baizik eta itzuli eta gerraren zauriak sendatzea, bizia eman zion lurrean bakea ereinez.
Álex Angulo hil eta hamar urtera, Dodó, aktoreak Txinan adoptatutako alaba, Taiwanetik itzuliko da, aita nor izan zen ezagutzeko. Haren maleta sekretua lagun, Bilbo eta Madril zeharkatuko ditu, senideekin, lagunekin eta zinema, antzerki eta telebistako lankideekin berriz elkartuz. Haien testigantzek eta Álexen lanen pasarteek haren oroimen artistiko eta pertsonala berreraikiko dute, Dodók aitarekiko lotura berreskuratu eta bere nortasuna arakatzen duen bitartean.
Dokumentalak telekluben munduan murgiltzen gaitu, frankismo garaiko landa-eremuko Espainian elkargune ziren espazio horietan, non telebista kultur jarduerekin uztartzen baitzen, hala nola zinema-proiekzioekin eta antzerki-emanaldiekin. Informazio eta Turismo Ministerioak sustatutako zentro horien bidez, filmak komunikabide berriek herrietako ohituretan eta lan-bizitzan izan zuten eragina aztertzen du, garai hartako pantailetan gutxitan agertzen zen landa-errealitatea irudikatuz.
Hiroshimako bonba atomikotik laurogei urte igaro direla, unibertsitateko irakasle batek Pedro Arruperen historia berreraiki zuen. Pedro Arrupe euskal jesuita leherketatik bizirik atera zen eta 150 pertsona baino gehiago salbatzen lagundu zuen. Dokumentalak Euskadin, Erroman eta Japonian izan zuen ibilbidea azaltzen du, eta bizirik atera zirenen testigantzak berreskuratzen ditu. Haien ahotsek ezinbesteko memoria bat gordetzen dute, eta mehatxu nuklearrari, bakeari eta giza eskubideei buruzko hausnarketa irekitzen dute, inoiz baino beharrezkoagoa baita azken horiek defendatzea.
Zuzendari bat bere haurtzaroko etxera itzultzen da, gurasoen arteko haustura eragin zuen eztabaida aktoreekin birsortzeko, berak lau urte zituenean. Inprobisazioaren eta bere artifizioa agerian uzten duen filmaketaren bidez, inoiz eskuratu ez zituen oroitzapenak eraikitzen ditu. Baina eszena errepikatu ahala, jarraibideak ezegonkor bihurtzen dira eta berreraikuntzaren eta desioaren arteko muga lausotzen hasten da.
Aurora, Dessi eta Samara, ijito emakume hirukotea, Bilboko erdigunera jaitsi dira, Sarai ilobari urtebetetze-oparia erostera.
Barre eta konplizitate giroan, emakume ijito talde batek sekuentziak inprobisatzen ditu Otxarkoagako Udaltegian. Antzerki tailer honetan sororitatea eta ahalduntzea loratzen dira, euskal emakume ijitoentzako maitasun-gutun bat izan nahi duen dokumentalari bizia emanez. Zubi bat, kantu alai bat eta haizean barreiatzen diren txaloak dira, istorioak (inprobisatuak eta asmatuak izan arren) elkarrengana hurbiltzeko behar duguna direla gogorarazten digutenak.
Zer da eguneroko intimo bat?
CRÍASek nerabeen dozenaka egunkari irekitzen ditu lehen aldiz, zeinak betiko itxita baitzeuden. Filmak birgaitze literarioko ariketa bat egiten du: historikoki gutxietsitako liburuak erreskatatzen ditu eta gorputz komun bat ikusarazten du, non idazkera intimoaren eta haren suntsipenaren genealogia posible bat entseatzen den.
CRÍAS zirriborro zinematografiko bat da. Ibilbide feminista bat, pinpirinkeriatik politikoa den horretaraino. Eta, baita ere, lagun batek esan zuen bezala, «gure eguneroko guztiekin egindako film-zine bat» da.
Iñigo Etxezarreta eta En Tol Sarmiento gailurrera iritsi dira, 20 urte errepide eta oholtzetan igaro ondoren. Baina 35.000 pertsonaren aurrean, Iñigo hautsi egiten da. Presioak eta haurtzaroan anaiaren heriotzak utzitako sendatu gabeko zauriak errua azaleratzen dute.
