"Esa Maravillosa Niebla" trilogia bat da, zeinak garapenaren nahasmenduak normalizatzen lagundu nahi baitu. Egilearen hitzetan, aniztasunean eta berdintasunean oinarritutako hezkuntza sustatzearen ondorioz, nahasmendu horiek azken mendean gizartean izan duten bilakaera islatzen duen literatura- eta musika-proiektu bat da. Oro har, obra inklusioari eta ekitateari egindako omenaldi bat da.
Lehen atala 2018ko azaroan argitaratu zen eta autismoa ikusgai jartzean zentratu zen. Bigarrenean, begirada zabaltzen du eta, bai autismoa, bai Down-en sindromea jorratzen ditu. Azkenik, hirugarren eta azken atalean, osasun mentalaren gaia jorratu nahi du, zentsurarik gabe.
Ernesto, 90 urteko gizon bat, egoitza batean bizi da eta erabakitzen du bere bizitza osoan ezkutuan gorde duen sekretua azaleratzea: gay dela. Horrela, sekretu hori gordetzeagatik bizi izan duen nahi gabeko bakardadeari aurre egiten dio. Aldi berean, Aitorrek ustekabeko berri jasotzen du: laster hilko dela. Horrek bere bizitza birplanteatzera eramaten du, eta lehen baztertu zituen esperientziak bizitzen hasten da. Marta, urteak daramatza alargun, eta bere eguneroko monotoniarekin borrokatzen da, oroitzapenen errutinan harrapatuta.
Benetako grabazioetan oinarritutako dokumental animatu bat da, zeinak adikzioaren aurkako borroka aurkezten baitu, sinbolo bisualak eta lasterbideak erabilita. Pertsonaiekin batera, bidaia bat egiten dugu adikzioaren gurpil zorotik ateratzeko, espiralaren mutur batetik bestera. Oroitzapenak eta ziurgabetasuna daude, baina baita itxaropena ere.
Ipotx jauna eguzkia hartzen ari da bere lorategian eta, bat-batean, hodei txiki batek eguzkia ezkutatzen du. Ipotx jauna nahiko haserre dago, baina, zorionez, oso ondo daki zer egin halako hodeiekin.
"Dos Iberias" dokumental historiko bat da, eta georgiarren eta euskaldunen arteko loturak aztertzen ditu. Historia, hizkuntzalaritza eta folklorearen bidez, distantzia gorabehera, egiturazko ezaugarriak eta ibilbide paraleloak partekatzen dituzten bi kultura alderatzen ditu. Jatorri aurreindoeuropar komunaren hipotesian oinarrituta, filmak ez du hura frogatu nahi, baizik eta antzekotasunak aztertu hizkuntzan, tradizioetan eta erresistentzia kulturalean. Georgian eta Euskal Herrian filmatuta dago, eta elkarrizketak eta eszenak biltzen ditu, bi gizarteek inperioen eta globalizarioaren aurrean beren identitatea nola zaindu duten erakusteko.
Iletsu baso ilunez inguratutako soilgune batean bizi da, bere adiskideak diren animalien talde batekin batera. Beren elikagai bakarra hazi laranja bakan batzuk dira, lurra ukitu ahala fruitu handi eta distiratsu bihurtzen direnak. Iletsuren lagunak ez dira ausartzen baso beldurgarri horietan sartzera, baina bera aspertuta dago beti zain egoteaz.
Steve Boyes doktoreak hamarkada bat eman du Angolako mendigunean —ia Ingalaterra bezain handia den eta ia biztanlerik ez duen goi-lautada basotsuan— elefante mamuen talde misteriotsu eta iheskor baten bila. Namibiako aztarnari aditu batzuekin abiatzen da, munduan geratzen diren onenekin, baina bada sakoneko galdera bat: ez al litzateke hobe elefante erraldoi horiek amets gisa, mamu gisa geratzea, Balea Zuria bezala, benetan aurkitzea baino?
The Kitek heriotzaren gaia modu metaforiko eta sinbolikoan jorratzen du. Mutiko baten eta aitonaren arteko harremanaren bidez, filmak erakusten digu inor ez dagoela hemen betiko eta izaki bizidun guztiek hil behar dutela, baina, aldi berean, gogorarazten digu heriotzak ez duela zertan gure bidaiaren amaiera izan.
