Itsasoa, eguzkia, hondartzak eta oporrak familiarekin. Hautatu katalogoan amestutako zure jomuga, egin maletak eta aurrera! Baina, eta hotela ez bada espero bezain zoragarria, zure logelak ikuspegi nahiko kaskarra badu, afaria harrigarriki exotikoa bada eta zure maletek bere kasa bidaiatzen badute? Familia da garrantzitsuena!
Lehen begiratuan, Kameleoik eta Kiwik bikote bitxia osatzen dute: lehenengoak atentzioa ematen du bere kolore aldakorrekin, Kiwi burusoilak, aldiz, ihes egiten dio arretari eta beti dago beldurrak jota. Baina hurbiltzen ari den ekaitz batek teilatua birrintzen duenean, ez dago desberdintasunentzako lekurik: elkarri lagundu behar diote itsasertzean zain dagoen ontzira iristeko! Ez da zeregin erraza, ordea! Arka hautatutako bikoteentzat soilik da eta, Kameleoi, bere mingain handiarekin, eta Kiwi begiokerra ez daude hautatuen artean. Azkenean, ontzian sartzea lortzen dute, baina arazoak hasi baino ez dira egin: Kiwi eta Kameleoi nahi gabeko eta ustekabeko zama bihurtzen dira, eta ontziko ordena hausten dute. Arka jada itsasoratu da eta lurra azkar gelditzen ari da urpean…
The Kitek heriotzaren gaia modu metaforiko eta sinbolikoan jorratzen du. Mutiko baten eta aitonaren arteko harremanaren bidez, filmak erakusten digu inor ez dagoela hemen betiko eta izaki bizidun guztiek hil behar dutela, baina, aldi berean, gogorarazten digu heriotzak ez duela zertan gure bidaiaren amaiera izan.
Animaziozko film laburrak elurtutako hiri batean urpeko abenturekin amets egiten duen haur baten istorioa kontatzen du, Jacques Cousteauri egindako omenaldi batean.
Deabru bat dabil Adelaren etxearen inguruan, hura jazarriz eta min emanez. Hori dela eta, psikiatraren kontsultara joaten da, non medikazioa bere arazo guztien erabateko erremedio gisa aurkezten dioten. Baina berak norbaitek benetan gertatzen zaiona entzutea behar du. Bere errealitateak erlijioan eta erritu herrikoietan baino ez du lekua; horrek petrikilo bat bisitatzera bultzatzen du, eta hari aitortzen dio nola eta noiz hasi zen dena.
FUCK THE POLIS munduarekiko lotura intimo bati buruzko filma da: inguratzen gaituena aztertzeko saiakera sakona, non historia orainaldiarekin batera bizi den eta gure oroitzapenak eta emozioak errealitatearen objektibotasunarekin korapilatzen diren.
Haur talde batek San Telmoko erakusketa etnografikoa bisitatzen du bere tutorearekin batera. Erakusketan Euskal Herriko historiaren azken 200 urteak kontatzen dira, 1980. urtean amaituz. Bisita amaitzerakoan, erakusketari buruzko iritziak partekatzen dituzte.
2011an ama hil ondoren, zuzendariak bidaia intimo bati ekingo dio haren objektu pertsonalen eta oroitzapenen bidez. Film labur dokumental honek dolua eta gaixotasuna eta hauek duintasunarekin, zaintzarekin eta transmisioarekin duten lotura aztertuko ditu, zinema iragana ezagutzeko tresna moduan aldarrikatuz.
