1955ean, zurezko paletekin eta sareekin usoak ehizatzeko modu trebeak erakarrita, Orson Wellesek The Land of Basques dokumentala zuzendu zuen.
Iparraldeko kostaldean, euskarak ez du beti belaunaldiz belaunaldi bidea egiten. Hitzak ezabatzen diren tokian, euskal nortasunak beste bide batzuk aurkitzen ditu bizirik irauteko: keinuetan, itsasoarekiko loturan, mahaiaren bueltan partekatzen diren uneetan. Transmisio hauskor baina tinkoa da, hitzik gabe bizi dena.
1934 eta 1945 bitartean, ehunka emakume Iruñearen eta San Cristobal gotorlekuaren (Ezkaba mendiaren gailurrean, Nafarroan) arteko distantzia egiten zuten, tontorrean zeuden preso politikoei janaria, arropa garbia, kontsolamendua eta itxaropena eramanez. Gotorlekurainoko bide hori berregiten dugu. Haiek ikusten zutena ikusten dugun bitartean, haien ahotsak airean dabiltza. Leku bakarra topagune gisa. Haiek zapaldutako lur beretik goaz? Nortzuk ziren?
Zisne beltzak, nekez gertatuko den zerbaiten sinbolo dira. Hau nire ametsetako filmei buruzko film bat da.
Mediterraneoko Umag herri txiki eta lasaian, hartz baten agerpen ezohikoak gatazka pizten du basa-zainzurien sasoiaren erdian, eta komunitatea eszeptikoen eta hartza benetan existitzen dela uste dutenen artean banantzen du. Neurriz kanpo korapilatzen den tokiko gertaera txiki baten ondoren, filmak sare sozialen garaiko egiaren eta gezurraren arteko lerro lausoak aztertzen ditu.
Etorkizunean, emozioak eta keinuak desagertu dira. Baina orainean gaude: bost ikertzaile patinete elektrikoetan iristen dira Euskal Herriko herri batera, beren garaian ahaztu duenaren bila. Elkarrizketen eta behaketaren bidez, bertako biztanleen intimitatean barneratzen dira, eta pixkanaka iragana eta etorkizuna nahasten hasten dira.
Hildako venezolanoak itxaroten du, etorkizunak zer gordetzen dion jakin gabe. Makinen arabera, paradisurako bidaia laster hasiko da. Baina purgatorio digital honetan, burokrazia eta kontrola jarraitzen dute.
Zuzendariaren ezkontzaren erregistroak familia-historia ilun bat pizten du. Errealitatearen eta fikzioaren artean, kontakizunak aurrera egiten du izebaren off-eko ahotsarekin. Izeba sekretu baten zaindaria zen, eta haren berri emateak suntsitu egin zezakeen.
